محمدعلی وزیری: به همان خلوص وثبات قدمی که روانشاد حاج مرتضی شایق در حیاتش داشت و با
دو زاویه دید متفاوت با سخنان ومواضعش خصوصا در مورد هنرورزی ونوع حضور بانوان و اقلیتهای دینی رسمی که نقد و نکوهشش می کردم دو چندان از
خبر ارتحالش متاثر شدم زیرا قلبا به هم نزدیک بوده ارادت داشتم چنانکه احترام متقابلی که با حاج محسن ابوترابی (عمرش درازباد) علیرغم تضادها در دوسوی خط مخالف با یکدیگر داریم
روانشاد شایق یادگار سالهای جهاد و شرافت آنچه اعتقادداشت ومی اندیشید بر زبان می اورد و برکلامش در خفا و پیدا ثبات قدم وصف ناشدنی داشت در اخلاصش همین بس هرگاه دوخط سیاسی فکری مخالف صاحب اکثریت شورا شدند او مهجور و تنها می شد
آخرین بار در یادبود بانویی مکرمه با عضو فرهنگی شورای قبل به هم رسیدیم چون همیشه از اوضاع خصوصا وضع سیاسی و فرهنگی نقد و گلایه کردم برعکس همیشه نخروشید به آرامی گفت دعا کنیم عاقبت به خیر شویم هرچه گفتی قبول فعلا مصحلت در سکوت است چه گویم که ناگفتنم بهتر است
مکثی دردناک و بغضی در گلو داشت.
خداوند او را دربهشت برین همجوار یاران شهیدش و صلحا قراردهد
عرضم به دوستان بر صندلی نشسته و تسلیت گو در هجرانش
قدر آیینه بدانید چو هست!