یزدفردا

راضیه حسینی:

به نظرمان برای خنثی‌کردن اثر این تمهیدات، قنادان می‌توانند تمهیدات ویژه‌ای اتخاذ کنند. حالا که روغن و شکر که پایه‌ی شیرینی‌هاست گران شده، می‌شود و خواهد شد، پس بهتر است دستور پخت را عوض کنند. مثلاً از این به بعد زولبیا بامیه را بدون روغن و شکر درست کنند!

به ذائقه‌ی مردم هم اصلاً فکر نکنند. ما ملتی هستیم که نصف‌مان حلیم را با شکر و باقی، با نمک می‌خورند. اصلاً جدای این، ذائقه‌ی ما همواره ثابت کرده است که بیشترین انعطاف را با شرایط دارد. مثلاً می‌تواند آبگوشت بدون گوشت بخورد، کتلت، با پروتئین گیاهی را جایگزین گوشت کند، لبنیات را کلاً حذف کند و جای دوغ آب بخورد، طوری به‌پای مرغ عادت کند که انگار مرغ کلاً از ابتدای خلقت، دو تا پا بود و دیگر هیچ عضوی نداشت و با همان پا تخم می‌گذاشت!

ما که مدت‌هاست در حال حذف و رسیدن به حداقل مزه‌ها هستیم، این یکی هم رویش. فدای سر مسئولان خوش‌ذائقه! کمی که بگذرد عادت می‌کنیم. فکر می‌کنیم همه‌ی شیرینی‌ها از ابتدا شور بودند.

همه‌ زولبیاها رژیمی و لاغر و توخالی بودند، همه‌ی بامیه‌ها رنگ‌ورورفته و اسفنجی بودند و اصلاً هیچ‌وقت روی هیچ کیکی خامه‌ای وجود نداشت، صرفاً توهم و تصور ما بود.

شاید چند وقت دیگر زبان‌مان آن‌قدر با مزه‌ی شیرینی غریبه شود که اگر بر حسب اتفاق آن را بچشیم هم متوجه نشویم چه بود و پس بزنیم. شاید کل زبان‌مان فقط مزه‌ی تلخی یک شات اسپرسو را تشخیص دهد و دیگر هیچ.

امیدواریم مسئولان ما را ببخشند اگر زبان‌مان کمی تلخ است و نمی‌توانیم حرف‌های شیرین و جذاب و انرژی‌بخش بزنیم. اثر حذف قند و شیرینی است!

نمی‌توانیم مثل شما لبخند بزنیم، از موفقیت‌های خیالی بگوییم و اوضاع را گل‌وبلبل بینیم. فنجان چای ما با مال شما فرق دارد. در کنارش انواع مخلفات شیرین را ندارد، حتی دیگر قندپهلو هم نیست. تلخ است. مثل زهرمار!