یزدفردا

به گزارش پایگاه خبری یزدفردا؛ پژوهشی که به‌تازگی در مجله علمی Science منتشر شده، نشان می‌دهد کارکنان دورکار در مقایسه با همکاران خود که حضوری سر کار می‌روند، با احتمال بیشتری برای تجربه احساس اضطراب، افسردگی و انزوای اجتماعی مواجه هستند. هرچند حذف مسیر رفت‌وآمد به محل کار و بهره‌مندی از آسایش خانه از مزایای غیرقابل‌انکار دورکاری است، اما ‌نظر می‌رسد هیچ‌چیز نمی‌تواند جایگزین ارتباطات اجتماعی واقعی در محیط کار شود.

تا پیش از این، بیشتر مطالعات روی تأثیر دورکاری بر بهره‌وری و رضایت شغلی تمرکز داشتند و اطلاعات کمی درباره رابطه آن با تنهایی و سلامت روان در دست بود. برای پر کردن این شکاف تحقیقاتی، «ناتالیا امانوئل»، اقتصاددان بانک فدرال رزرو نیویورک، به‌همراه همکارانش داده‌های پنج نظرسنجی ملی از کارگران آمریکایی را تحلیل کردند. آنها مشاغلی را که قابلیت دورکاری دارند (مانند مهندسی نرم‌افزار) با مشاغل غیرقابل‌دورکاری (مانند جراحی) مقایسه کردند.

پژوهشگران برای آنکه ارزیابی دقیقی از میزان افت سلامت روان و فرسودگی روحی کارکنان داشته باشند، سنجش خود را برپایه معیارهای سیستم بهداشت و درمان قرار دادند. آنها میزان و الگوی استفاده از خدمات درمانی تخصصی، آمار مراجعه برای درمان‌های سلامت روان و همچنین نرخ دقیق تجویز و مصرف داروهای ضد‌افسردگی را میان دو گروه از کارکنان مقایسه کرده‌اند.

پیامدهای جدی تنهایی و دورکاری بر سلامت جسم و روان

یافته‌های این مطالعه نشان داده میزان ساعاتی که شاغلانِ مشاغلِ قابل‌دورکاری به‌تنهایی سپری می‌کنند، ۵۸ درصد نسبت به مشاغل غیرقابل‌دورکاری افزایش یافته است. این موضوع با توجه به خانه‌نشینی افراد عجیب نیست، اما سطح انزوا در این میان می‌تواند بسیار شدید باشد؛ چرا که شانس سپری کردن یک روز کامل بدون هیچ‌گونه تماس انسانی، ۷۲ درصد افزایش یافته است.

این وضعیت برای کارکنان دورکاری که تنها زندگی می‌کنند به‌مراتب بدتر است؛ به‌طوری‌که احتمال گذراندن یک روز کامل بدون هیچ‌گونه تعامل انسانی برای آنها ۸۳ درصد گزارش شده است. محققان می‌گویند میزان ابتلا به پریشانی ذهنی برای افراد مجرد و کسانی که تنها زندگی می‌کنند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی است که با خانواده خود زندگی می‌کنند.

این مطالعه گسترده با تکیه بر بانک اطلاعاتی بزرگی انجام شده است که داده‌های آماری ۵۸۸,۳۲۲ فرد شاغل در ایالات متحده آمریکا را در بر می‌گیرد. محققان برای دستیابی به نتایج دقیق و تحلیل روند تغییرات، یک بازه زمانی طولانی‌مدت بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ میلادی را مورد بررسی قرار دادند. همچنین، نویسندگان مقاله برای جلوگیری از هرگونه سوگیری در نتایج نهایی و حذف فاکتورهای مداخله‌گر، آمار مربوط به سال‌های اوج همه‌گیری بیماری کرونا را به‌طور کامل از این تحلیل‌ها کنار گذاشتند.

البته محققان می‌گویند این یافته‌ها به این معنی نیست که مدیران باید کارمندان خود را مجبور به حضور اجباری در دفاتر کنند؛ سیاستی که برخی کارفرمایان به دنبال بهانه‌ای برای اجرای آن هستند. با‌این‌حال، نتایج این تحقیق زنگ خطری است برای کسانی که مایل هستند کار در محیط اداری را کاملاً رها کنند.

نویسندگان مطالعه همچنین به برخی از محدودیت‌های ساختاری تحقیق نیز اشاره کرده‌اند که باید در تفسیر نتایج لحاظ شوند. اولین محدودیت این است که داده‌های آماری استخراج‌شده صرفاً معطوف به کارگران و کارمندان فعال در کشور ایالات متحده بوده است. دومین چالش تحقیق نیز این بوده که سیستم جمع‌آوری اطلاعات و متدولوژی به‌کاررفته، امکان تمایز کامل و دقیق میان الگوهای دورکاری مطلق (صددرصدی) و مدل‌های کاری هیبریدی یا همان ترکیبی را فراهم نمی‌کرد.