یزدفردا

راضیه حسینی: واقعاً هیچ‌چیز بدتر از دادن آدرس غلط به مردم نیست. نمی‌دانیم چرا بعضی‌ها اصلاً دقت نمی‌کنند. مثلاً این‌که ما بدانیم اختلالات شبکه‌ی بانکی ربطی به اینترنت ندارد و به بانک‌ها مربوط است همه چیز را تغییر می‌دهد و ما می‌توانیم از مسیر سرراست و مشخص‌تری با این مشکل مواجه شویم؛ اما اگر فکر کنیم مشکل از اینترنت است مدام دور خودمان می‌چرخیم و بیشتر از قبل مسیر را گم می‌کنیم. در یک ماز گیر می‌افتیم و آخرش هم در همان جا گم می‌شویم و نمی‌توانیم راه خروج را پیدا کنیم.

به نظرمان بهتر است از این به بعد مشکلات تقسیم‌بندی شوند تا هر قسمت به‌صورت عادلانه چند مشکل داشته باشد. مثلاً این‌طور نباشد که همه‌ی گرفتاری‌ها به اینترنت برسد، درصورتی‌که بعضی قسمت‌ها بی مشکل و راحت برای خودشان روزگار بگذرانند. حتی می‌شود اگر سازمانی زیادی مشکل داشت، از آن کم کنند و به سازمانی بی مشکل بدهند.

مثلاً اگر دیدند بانک‌ها زیاد دچار اختلال شده‌اند و مشکلات‌شان از حد مجاز فراتر رفته است می‌توانند برخی را به وزارت ارتباطات که نه، خودش به اندازه‌ی کافی مشکل دارد، بازنشستگان و رفاه و… هم که نه، همین حالا از حد مجاز تجاوز کرده‌اند، نیرو هم که حرفش را نزنید، اصلاً رها کنید.

حالا که همه‌ی سازمان‌ها پر از مشکل هستند یک سازمان جدید درست کنید و تا چوب‌خطش پر نشده است مشکلات را به آن نسبت بدهید، اسمش را هم بگذارید سازمان ماز.

از این به بعد هرجا، هر وقت دیدید مشکلات یک سازمان آن‌قدر زیاد شده که از در و پنجره‌اش بیرون‌زده است، به‌سرعت ببرید در سازمان ماز و رهایش کنید تا برای خودش چرخ بزند و به‌مرورزمان گم‌وگور شود.

شاید بعد از سال‌ها و وقتی مشکل، پیر و سالخورده شد، به‌صورت اتفاقی از هزارتو خارج شود و همه یادشان بیاید که یک روزی چنین مشکلی هم در کشور وجود داشت، ولی هیچ‌وقت حل نشد، فقط شامل قانون مرور زمان شد!