یزدفردا

راضیه حسینی: با این‌که ایران چندمین کشور دنیا در تولید چه چیزی است کاری نداریم، وقتی مسئولان می‌گویند حتماً درست است دیگر، ولی مطمئن هستیم در زمینه‌ی مدیریت مملکت توسط مردم، تک و یونیک هستیم. در این مورد،بافاصله از تمامی کشورها قرار داریم و مطمئن باشید کسی به گرد پای‌مان نمی‌رسد.

هر جا لازم بود مردم با کم‌کردن، صرفه‌جویی و حتی حذف یک چیزهایی مملکت را سر پا نگه داشتند. مثل بالونی که برای ماندن در آسمان باید خودش را سبک کند، ما هم مدام از زندگی‌مان چیزهایی را حذف کردیم تا سر پا بمانیم، حتی گاهی خودمان را هم به پایین پرت کردیم، البته جای نگرانی نیست، بالون جایی تقریباً هم سطح زمین در حرکت است.

با بهترشدن اوضاع دوباره وارد بالون می‌شویم، نمی‌دانیم دقیقاً کی و چه زمانی ولی نگران نباشید، بالاخره ما هم می‌رویم داخل، لم می‌دهیم و استراحت می‌کنیم.

در حال حاضر بیشترمان بیرون از این وسیله هستیم و با فوت‌کردن، هول دادن و بادزدن تلاش می‌کنیم بالون به همراه عده‌ای که داخل آن لمیده‌اندبه جلو حرکت کند.

بالون‌مان سنگین است، چون چیزهایی دارد که نباید از آن خارج شود، می‌دانیم هستند، ولی نمی‌دانیم دقیقاً کجای آن قرار گرفته‌اند. مثلاً همین تجهیزات نیروگاهی و آبی خفن و خاص که چند تا کشور بیشتر ندارد. معلوم است که چیزهای سنگین و باارزشی هستند ولی نمی‌دانیم کجا قرار دارند.

تنها چیزهایی که خیلی رو ومشخص هستند زاروزندگی ماست. خانه، ماشین، خوراک، پوشاک و … همین‌ها همیشه مورد بحث‌وبررسی مسئولان قرار می‌گیرند. هر بار یکی را کم و آنیکی را گران می‌کنند. باز درست نمی‌شود، همان کم شده را هم گران می‌کنند، باز نمی‌شود، کم را حذف و گران را گران‌تر می‌کنند.

اگر باز هم نشد از ما می‌خواهند خودمان دست به کار شویم، هر چه می‌توانیم و نمی‌توانیم حذف کنیم، تا بالون‌مان یک‌وقت جا نماند! تا یک‌وقت از دنیا عقب نمانیم!