یزدفردا

راضیه حسینی: الان زمان آن است کسی که هنوز پول دارد، یارانه و کالابرگ نگیرد، هر وقت کامل و درست‌وحسابی به خاک سیاه نشست، بعد مستحق لطف دولت شود. یعنی اول باید نداری، بیچارگی و بدبختی مردم کامل برای مسئولان مشخص شود، بعد اقدام کنند.

در واقع برخی از ما برای مسئولان حکم فرزند ارشدی را داریم که از آب‌وگل درآمده است و می‌تواند برود پی زندگی‌اش، اگر نرفت هر روز یک سرکوفتی بهش می‌زنند تا خودش از رو برود. مثلاً سر سفره‌ی ناهار می‌گویند «می‌دونی همین غذا چه‌قدر خرج برداشته؟ می‌دونی چند درصد از پول خانواده بابت بشقاب تو هدر می‌ره؟»

یا اگر روی تخت و در اتاقش دراز کشیده باشد می‌گویند: «می‌دونی همین‌الان که تو دراز کشیدی چندتا جوون دارن کار می‌کنن، زحمت می‌کشن و عرق می‌ریزن؟ می‌دونی همین چراغ روشن بالای سرت چه‌قدر انرژی مصرف می‌کنه؟ اون از تو باخاصیت‌تره.»

بعد از همه‌ی اینها وقتی جوان سر کار رفت، حالا وقت آن است که دیگر از امکانات خانه استفاده نکند و حتی‌المقدور یک سری امکانات هم به خانه اضافه کند، اگر نتوانست، باز همان بی‌عرضه‌ای بود که هست. حالا خانواده می‌تواند با خیال راحت به او آب و غذا ندهد و بگوید «چه معنی داره وقتی خودت پول درمیاری از ما امکانات بگیری؟»

هر زمان فرزند موردنظر بی‌کار شد، کارتن خوابی از رگ گردن به او نزدیک‌تر شد، اجازه دارد از امکانات خانه استفاده کند و باز بشقاب ناهار جلویش قرار بگیرد، البته با تمام مخلفات شامل سرکوفت، بررسی مقدار هزینه‌ی غذا، و مقایسه‌ی وی با بیل گیتس و ایلان ماسک. در آخر هم جمله‌ی «ما فقط خیر و صلاح تو رو می‌خوایم» به‌عنوان دسر بعد از غذا سرو شود.

مسئولان ما هم همین عقیده را دارند. یا پول داریم که غلط می‌کنیم یارانه و کالابرگ بگیریم، (میزان پول داشتن هم اصلاً مهم نیست، اگر هنوز کف گیرمان دیگ را سوراخ نکرده و از آن طرفش درنیامده است یعنی پول داریم) یا نداریم و مستحق دریافت هستیم، ولی آن‌قدر منت بر سرمان می‌گذارند و هر روز صدبار اعلام می‌کنند که چند همت به این کار اختصاص داده‌اند، چه‌قدر کالری به بدن‌ ما رسانده‌اند و… که از گرفتن آن پشیمان می‌شویم.

باور کنید اصلاً نمی‌خواهیم بگوییم «مرا به خیر تو امید نیست/ شر مرسان» می‌دانیم شما کلاً خیروبرکت هستید، ولی چه کنیم، افکار مزاحم بی‌اجازه می‌آیند در ذهن آدمیزاد و بیرون هم نمی‌روند!