از پوست و دانه‌های لوبیا هنگامی‌كه لوبیا سبز است استفاده می‌شود كه به‌نام لوبیای سبز معروف است ولی هنگامی‌كه پوست غلف سفت می‌شود دانه‌های داخل آن به‌صورت لوبیای خشك كه به رنگ قرمز یا سفید می‌باشد مورد استفاده غذائی قرار می‌گیرد.

برگ‌های لوبیا دارای ماده‌ای به‌نام آلان توئین می‌باشد.

۱. لوبیا قرمز از نظر طب قدیم ایران گرم و تر است و لوبیای سفید معتدل است.

۲. ادرار‌آور است و حجم ادرار را زیاد می‌كند.

۳. درمان‌كننده بیماری‌های دستگاه ادراری است.

۴. سنگ كلیه را برطرف می‌كند.

۵. سینه و ریه را نرم می‌كند.

۶. آب را از بدن خارج می‌سازد.

۷. لوبیای سبز مقوی قلب است.

۸. نیروی جنسی را تحریك می‌كند.

۹. قاعده‌آور است.

۱۰. كلسترول خون را پائین می‌آورد.

۱۱. ضد سرطان است.

۱۲. برای رفع بیماری‌های قلبی مفید است.

۱۳. به‌دلیل داشتن مقدار زیادی الیاف روده‌ها را تمیز می‌كند.

۱۴. فشار خون را پائین می‌آورد.

۱۵. یبوست را برطرف می‌كند.

۱۶. در استعمال خارجی آرد لوبیا را خیمر كرده و روی زخم‌های اگزما بگذارید تا آنها را التیام دهد.

ـ جوشانده: مقدار ۳۰ گرم لوبیای خشك را در یك لیتر آب جوش ریخته و بگذارید ده دقیقه بجوشد سپس آن را صاف كرده و یك فنجان قبل از هر غذا بنوشید.

ـ لوبیای پخته: لوبیا را در آب ریخته و بجوشانید تا كاملا پخته و نرم شود و به مقدار یك فنجان در روز بخورید برای جلوگیری از نفخ معده می‌توان لوبیا را با خردل، زیتون و آبلیمو مصرف كرد.

ـ سوپ لوبیا: از نظر داشتن مواد پروتئینی و الیاف بسیار مفید است. سوپ لوبیا را با جعفری و گشنیز و هویج بپزید.

لوبیا به‌علت داشتن پروتیئن برای اشخاصی كه مبتلا به بیماری نقرس بوده و اسید اوریك خونشان بالا است مناسب نیست. ضمناً لوبیا به‌دلیل اینكه گاز زیادی در معده و روده تولید می‌كند باید به مقدار كم استفاده شود و همچنین با طریقه پخت مناسب آن را قابل هضم كرد. بدین منظور باید لوبیا را بعد از شستن در آب گرم ریخته و به مدت چند ساعت بگذارید خیس بخورد سپس آب آن را دور ریخته، ‌آب تازه روی آن بریزید و بپزید.منبع:ویستا

یزدفردا